PODB

RIJSSEN START SEIZOEN MET NEDERLAAG TEGEN BORNE.

Het is half oktober. De wind speelt alweer met de gevallen bladeren die zwaar zijn geworden door de vele regenval. In Enter barsten de bladkorven bijna uit de voegen. De kachel weer aan, en ik schreef het al eerder, die verleidelijke stampotten. Daar doe je het allemaal voor, je door zomerse temperaturen van wel 40 graden worstelen, in de wetenschap dat er ook weer een winter zal komen. Dampende stamppotten met een lekkere jus, getrokken uit het allerbeste rundvlees. Lekker de Apollo Vredestein winterbanden er weer onder, tenzij je Apollo Vredestein 4 seizoenen banden op  je vierwieler hebt liggen.
Tja en dan moet je op een vrijdagavond naar Borne om te dammen. In plaats van de vrijdagmiddagborrel met bitterballen zo groot als een golfbal dippend in Franse mosterd. Nee niks, want jij moet nog dammen.
Met redelijk goede moed kwamen er dammers uit respectievelijk Rijssen, de Grimberg , Goor en ja zelfs Enter zich melden in Borne.
En sommige dingen veranderen nooit. Arie Hanegraaf bijvoorbeeld zingt nog steeds het hoogste (nederlandstalige) lied.
Dan maar naar de wedstrijd. Geert Sinnema en Peter Bherends toonden wel heel veel respect voor elkaar. Er werd afgeruild waar het maar kon met een saaie remise als resultaat: 1-1 derhalve.
Evert Averesch nam het aan bord 1 op tegen de natuurlijk veel sterkere Henk de Lange. Averesch speelde zoals hij dat  altijd doet, onbevangen en als motto” wie zeet wa wat ter van koomp “.
En de Lange moest best wel een paar registers opentrekken om Averesch tot opgeven te dwingen: 3-1.
De gehaktbal die Averesch daarna aan de bar nuttigde zal er niet minder om gesmaakt hebben.
Hennie Jansen stond een schijf voor tegen Hans van de Zon maar kon helaas de winst net niet over de streep krijgen : 4-2
Bert Slot  haalde een prima resultaat door van Es, met een hogere rating, op remise te houden :5-3.
Maar toen Jos Moorman en Gert Jan Klein Legtenberg ook remise overeen waren gekomen werden de Rijssense kansen op succes wel kleiner en kleiner. Het stond 6-4.
En dat betekende dat Henk Woolderink moest gaan winnen van Tonnie Keyzer. Maar een blik op de stand aan bord 2 bood geen hoop. Woolderink vocht voor elke schijf en elk veld, maar een nederlaag was onafwendbaar. Einstand 8-4.
Misschien ietwat geflatteerd, we zien in ieder geval niet weggespeeld. Misschien had er iets meer ingezeten ?
Met deze gedachten reden we door een nachtelijk  Borne, een verkeersbord die ons zou aangeven waar we de A1 op konden richting Rijssen werd pas na lang rondrijden gevonden .
Thuis aangekomen richtte uw verslaggever zich op de inhoud van de koelkast. En er kwamen lekkere dingen uit. Een pittig kaasje , een goed stukje worst een fijne borrel en de nederlaag was alweer bijna vergeten.